ماشین زمان

هنوز یادمه وقتی سر صف ایستاده بودیم که آقای غیاثی گفت «قدر این لحظات رو بدونید تا چشم بهم بزنید بزرگ شدین،موهاتون سفید شده، رفقاتون عوض شدن،قدر سن و سال و این رفاقت هاتون رو بدونید!» بچه ها رو نگاه کردم؛ غالبا داشتن چشمک میزدن و میخندیدن و میگفتن وای فردا شد و از این دست طنزهای کودکانه.
اما امروز که بعد بیست و چهارسال موهای سفید آقای غیاثی رو توی خیابون دیدم ناخوداگاه پلک هام بهم خورد.
زمان فقط موهای سیاهمون رو سفید نکرد.معصومیت دوران بچگی رو هم از ما گرفت.